Interview: Nieuwe Familie

Door Redactie op Donderdag 26 oktober 2017 12:23  Uitgaan  familie, sanne, amirBron: Bos Theaterproducties


Interview: Nieuwe Familie

BEVERWIJK - Wekenlang logeerden de Syrische vluchtelingen Muayad Hilamia (21) en Amir Namou (32) op een luchtbed in de huiskamer van actrice, schrijver en regisseur Sanne Vogel (33).

Nu, twee jaar later, staan ze samen in het theater en vertellen ze alledrie hun eigen verhaal over de logeerpartij en het delen van verdriet, culturen en geluk.

Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet?

Sanne:

Als vrijwilliger stond ik elke avond op het Centraal Station van Amsterdam om mensen op te vangen en ik raakte aan de praat met Muayad, hij sprak heel goed Engels. Hij wilde naar Texel omdat zijn vader daar iemand kende, maar hij wist niet dat het een eiland was en kon er die dag niet meer naartoe. Ik had toen zo iets van, nou kom dan maar bij mij op het luchtbed slapen dan zien we morgen wel verder. Een tijdje later kwam Amir ook mee.

Muayad:

Amir en ik komen allebei uit Damascus en hebben elkaar in Turkije ontmoet, vlak voor de rubberboot zeg maar en daarna hebben wij samen met nog een groep van ongeveer tien mensen samen gereisd door Oost-Europa.

Heb je er zelf enig moment over getwijfeld of het wel een goed idee was om twee wildvreemde jongens in je huis te laten?

Sanne:

Kijk er zijn genoeg jongens, Nederlandse jongens, die nooit bij mij op het luchtbed mogen slapen, maar er was meteen een enorme klik tussen ons en ik heb er echt geen seconde over getwijfeld. Nooit. Iedereen die de jongens ontmoet snapt het ook meteen.

Hoe was het voor jullie om na een hele lange vlucht opeens bij iemand thuis te kunnen komen?

Muayad:

Ik wist heel lang niet hoe de dag zou eindigen en waar ik die nacht zou slapen, dus toen ik Sanne ontmoette op het station en naar haar huis mocht was dat een soort droom. In Syri

Amir:

Toen we begonnen aan onze reis hebben we nooit ergens enige hulp gekregen van iemand, niet in Turkije, niet in Griekenland. Toen ik Sanne ontmoette besefte ik me dat ze ons echt wilde helpen. Ze gaf ons nooit het gevoel dat we tot last waren en dat het leven gewoon doorging, toen werden we langzaam een familie.

De voorstelling heet Nieuwe Familie, hoe doe je dat familie maken?

Sanne:

Op de eerste avond dat Muayad bij mij logeerde kreeg ik een Whatsapp-berichtje van zijn vader uit Damascus waarin hij zei: Bedankt dat je voor mijn zoon zorgt en hem een plek geeft. Toen besefte ik hoe moeilijk het moet zijn voor een ouder om z'n kind te laten gaan en toen dacht ik: ik neem hem er gewoon bij. Ik stuurde zijn vader een berichtje en heb gezegd dat hij zich geen zorgen meer hoefde te maken omdat zijn zoon nu ook deel is van mijn familie. Toen Amir er later bij kwam was dat automatisch ook zo.

Hoe was dat voor je omgeving?

Sanne:

Voor mijn ouders is het heel vanzelfsprekend geworden. Binnenkort wordt mijn vader 60 en dan gaan we met de familie een weekendje naar een kasteel en dan gaan zij ook gewoon mee. Het verschil tussen vriendschap en familie is dat je bij familie nog kwetsbaarder kan zijn en niet de hele tijd leuk hoeft te zijn. Als je met elkaar woont, dan leer je elkaar echt kennen. Dus ook wat irritant is aan elkaar, of juist heel grappig.

Als je ver van huis bent, hoe maak je dan ergens anders een thuis?

Amir:

Dat is ingewikkeld, ik voel me hier thuis maar nog niet 100%. Het gaat al veel beter maar ik ben nog steeds een gast. Als je vriendschappen opbouwt met mensen dan kun je samen nieuwe herinneringen maken en dat zorgt ervoor dat je je meer thuis kan voelen.

Muayad:

Het gaat langzaam en heeft tijd nodig maar zodra je plekken en mensen gaat herkennen, bijvoorbeeld een park, of een straat, dan voel je je steeds meer thuis.

In de voorstelling wordt gekookt en Sanne heeft een kookprogramma. Is eten belangrijk in jullie vriendschap?

Sanne:

Als je op de vlucht bent en in kampen woont dan eet je eigenlijk nooit normaal. In het begin heb ik veel voor ze gekookt, gewoon een pan op tafel. Dat was heel fijn en het brengt je dichter bij elkaar. Oh en Amir kan heel goed koken! Maar we zijn ook vaak uit eten geweest: Thais, Surinaams, dat hadden ze nog nooit gegeten.

Amir:

Voor Sanne heb ik vaak Tssie gemaakt, een Syrisch gerecht met kikkererwten. Dat kook ik ook in de voorstelling, het recept staat op onze Facebook site.

Wat hebben jullie van elkaar geleerd?

Sanne:

Wat ik echt heb geleerd is om niet meer boos te zijn en om me niet schuldig te voelen, omdat ik er niets aan kan doen. En het besef dat ik iemands verdriet niet weg kan nemen, hoe graag ik dat ook zou willen.

Amir:

Ik heb echt geleerd te jankeballen.

Wat?

Amir:

Ik heb geleerd om te huilen. Omdat Sanne ook vaak huilt werd het voor mij ook makkelijker. Het helpt.

Sanne:

Mijn vader kwam laatst een keer kijken en toen stond hij na afloop te knuffelen en huilen met Amir.

Muayad:

Ik heb zoveel geleerd, maar vooral om echt naar andere mensen te luisteren zodat ze hun verhaal kunnen vertellen. Hoe druk je ook bent, je hebt altijd tijd om andere mensen te helpen.

In de media, maar ook in de politiek, gaat het vaak over vluchtelingen als een soort anonieme massa. Hoe kijken jullie daar tegen aan?

Sanne:

Er was een vrouw in Rotterdam die na afloop naar me toekwam en zei dat ze nu veel meer begreep over vluchtelingen en niet meer bang was. Dat was heel bijzonder. Ik denk dat het heel goed is om deze voorstelling te zien want je krijgt eigenlijk zoveel eenzijdige informatie. Maar wij vertellen ons eigen, persoonlijke verhaal.

Hoe hebben jullie familie en vrienden in Damascus gereageerd op het feit dat jullie nu wereldberoemd worden in Nederland?

Amir:

Mijn ouders vinden het geweldig, dat ik iets kan doen wat leuk is.

Ze geloofden het pas toen ik foto

Muayad:

Het is een geweldige ervaring, niemand kan het geloven. Ik vind het heel leuk, ik ga nu kijken bij open dagen van de toneelscholen.

Sanne:

Er is een vuurtje in hem aangewakkerd.

Het is lang geleden voor jou Sanne, dat je op het toneel stond. Hoe is het om weer terug te zijn?

Sanne:

Na mijn laatste toneelvoorstelling, Document in 2010 dacht ik, wat wil ik nu nog maken? Wat heb ik nog te vertellen op het toneel? Dit was een uitzondering die gemaakt moest worden. Na die paar maanden samen kregen de jongens een eigen kamer en ik was weer druk aan het werk en ik miste ze eigenlijk heel erg. Toen ontstond langzaam het idee om samen deze voorstelling te maken en het leukste is: we zien elkaar weer elke dag! Een betere integratie kun je je niet voorstellen: zij zien heel Nederland, ontmoeten allerlei mensen en moeten Nederlands spreken. Gelukkig zeiden ze meteen ja.